«…راهپیمایی دو روزه مردم تهران نشاندهنده چند واقعیت زیر بوده است:الف- نمایش قدرت کمی و کیفی مخالفین مذهبی بدون اتکاء به سایر گروه های سیاسی و احزاب، ب- رشد آگاهی مردم به منظور انجام تظاهرات آرام، پ- خاتمه دادن به شایعات گوناگون مبنی بر مسلح شدن مردم و قیام مسلحانه و کشت و کشتار و غیره، ت- پاسخگویی به تبلیغات اخیر دولت در مورد نفوذ کونیست ها و منحرف کردن تظاهرات و ایجاد جنگ داخلی و یا حمله به کاخ نیاوران، ث- مشخص شدن نیات و خواست های واقعی آنان با توجه به مواد ۱۷ گانه قطعنامه، ج- نشان دادن به مردم و به خارجیان که این دولتیان است که ایجاد اخلال و ناامنی و آتشسوزی می کنند. به نظر می رسد چنان چه بعد از این دولت با توجه به موارد بالا و مفاد ۱۷ گانه قطعنامه آنان با برنامه ریزی دقیق تبلیغاتی و هم چنین اقدامات اجرایی و عملی در خلع سلاح کردن خواست های مخالفین ضمن خودداری از درگیری های غیرضروری و اعمال زور و فشار غیرلازم با گشایش باب مذاکرات توسط افراد با صلاحیت با گردانندگان مخالفین به ویژه روحانیون طرفدار خمینی اقدام شایسته معمول دارند، نتیجه بهتری به دست خواهد آمد.»
